Geschiedenis van de Orthodontie

Orthodontie vroeger en nu: hoe is de beugel ontstaan en wie was de grondlegger van de huidige orthodontie? We zoeken het voor U uit!

Orthodontie

Een orthodontist is een specialist. Een orthodontist heeft eerst vijf jaar gestudeerd aan de universiteit om tandarts te worden, gevolgd door vier jaar studie om specialist te worden. er zijn dus minstens negen jaar studie aan de universiteit voor nodig, om orthodontist te zijn. Een orthodontist is een gespecialiseerde tandarts die zich legt op de bouw en groei van de tanden en kiezen.

De eerste orthodontist

Waarschijnlijk was Celsus de eerste orthodontist in de geschiedenis. Hij was een romeinse schrijver en leefde circa 25 v christus. Celsus ontdekte hoe men met één vingerdruk op een element van het gebit, de betreffende tand of kies kon verschuiven. Dit is dezelfde hoeveelheid druk als die nodig is om een velletje papier te verschuiven. Zou men deze druk constant toepassen op de tand of kies, dan zou deze in de richting van de druk verschuiven. In zijn boek De re Medicina beschrijft Celsus zijn bevindingen hierover.

Etrusken

Ondanks dat Celsus als de eerste orthodontist wordt beschouwd, is er het vermoeden dat er al sinds 400 v christus beugels waren. Van de achtste tot de vierde eeuw voor christus leefden er een volk in midden-Italië, de Etrusken genaamd. Onderzoekers geven aan dat de beugel, die bestond uit een gouden strip, door de Etrusken werd gebruikt om de ruimte die was ontstaan na het verlies van een tand of kies, te sluiten. er zouden vier van dit soort beugels zijn opgegraven uit Etruskische graftombes. Het is eigenlijk onduidelijk hoe de Etrusken hun beugel aan konden draaien. Er zaten gouden of zilveren ringetjes om de tanden of kiezen, en men vermoed dat er dunne draden of stukjes darm van een dier werden gebruikt om zo de ringen met elkaar te verbinden. Op die manier ontstaat er druk op beiden tanden en zou men de tanden zo langzaam naar elkaar toe kunnen trekken.

Volgens de Amerikaan Marshall Becker waren de beugels juist als versiering bedoeld, en dateert de eerste beugel al uit de zevende eeuw voor Christus. Becker is van mening dat er een beugel werd geplaatst nadat er via een rituele handeling een tand was getrokken door een tandarts. Het gat dat ontstaan was door de ontbrekende tand, werd opgevuld met hout, ivoor, bot of de getrokken tand zelf, en vastgemaakt aan de beugel.

Het is moeilijk om te ontdekken waar de beugel precies voor gebruikt werd, omdat het ook onduidelijk is of de gevonden beugel wel bij het skelet behoorden. Er zaten namelijk meerdere skeletten in één graftombe, en de beugels van toen zijn niet te vergelijken met de moderne aangepaste en passende beugels van nu.

Her is ook onduidelijk hoe de Etrusken een ringetje om een tand of kies geplaatst kregen gezien het feit dat hun tanden en kiezen stevig tegen elkaar aan zaten. Tegenwoordig wordt dit opgelost door tijdelijk een dun elastiekje of veertje tussen twee tanden of kiezen te plaatsen, waardoor de opening groter wordt. In de tijd van de Etrusken bestond deze mogelijkheid nog niet. Wellicht vijlden ze een stukje van de tanden af om de opening groter te maken, of gebruikten ze toch elastiekjes in de vorm van stukjes kattendarm. Ook is het mogelijk dat er een tand of kies getrokken werd om zo ruimte voor de beugel te maken.

Parijse tandarts

Pierre Fauchard, een Parijse tandarts, publiceerde in 1728 zijn boek Le Chirurgien Dentiste. in dit boek beschrijft Fauchard de beugel, bestaande uit een strip van goud of zilver die in de vorm van de tandboog gevouwen werd en met draden aan de kiezen vastgemaakt kon worden. Hij noemde de beugel een bandalette, en hiermee kon men het gebit aan de voorzijde breder maken en de tanden konden rechter gezet worden. De bandalette is de voorloper van wat we nu kennen aan vaste beugels.

De 19e eeuw

In 1844 werd het cement uitgevonden, zodat dit gebruikt kon worden om de ringetjes om de tanden of kiezen vast te plakken. Een groep tandartsen specialiseerden zich in beugels, waardoor het beroep orthodontist een officieel bestaan kreeg. Norman Kingsley vond in 1866 de buitenboordbeugel uit, die hij header noemde. Daarna vond hij nog de blokbeugel uit, beter bekend als plaatjesbeugel. Edward H. Engel schreef een boek over orthodontie, en deed vele nieuwe ontdekkingen. ook ontwierp hij een aantal nieuwe beugels. In het jaar 1900 startte hij de eerste opleiding orthodontie.

Eerste Nederlandse Orthodontist

In 1953 was de eerste Nederlandse orthodontist een feit: professor Bijlstra. JAW van Loon, die aan het tandheelkundig Instituut in Utrecht verbonden was, beschreef in 1914 een methode om de stand van het gebit driedimensionaal vast te leggen. Zijn methode werd later gebruikt door andere orthodontisten, om de positie van het gebit te kunnen bepalen. Tegenwoordig gebruiken de orthodontisten een apparaat om het hoofd van de patiënt in een bepaalde positie te fixeren, een methode die is afgeleid van de uitvinding van JAW van Loon.