De schepping is eeuwig

De bestaansfilosofie houdt zich bezig met de grensvragen: “Hoe, Wie/Wat en Waarom van de schepping?” Zin van ons bestaan begrijpen we pas als we de schepping begrijpen. We noemen in dit artikel de met onze telescoop waarneembaar ruimte “het heelal”. Op grote afstand, waar sterren zich, door de heelal-uitdijing, nabij lichtsnelheid van ons verwijderen, zal hun licht ons niet meer bereiken, dat is de grens van ons heelal.

Recycling

De schepping (universum) bevat miljarden heelallen en elk heelal bevat miljarden sterrenstelsels als onze melkweg. Elk sterrenstelsel bevat miljarden sterren als de zon. Alle hemellichamen doorlopen de cyclus van ontstaan en vergaan. Na hun vergaan wordt het “puin” verzameld door de lange armen van de zwaartekracht die er nieuwe sterren en planeten van vormt. Sterven en geboren worden van hemellichamen houdt het heelal in stand, zoals afbraak en opbouw van gebouwen de stad in stand houdt.

Botsende heelallen

Ons heelal, met zijn miljarden sterrenstelsels, expandeert, de afstand tussen de stelsels wordt groter. Stilstand kan niet want dan implodeert het heelal door de zwaartekracht tot een zwart gat. Uitdijen is technisch noodzakelijk. Aan elkaar grenzende heelallen botsen en doordringen elkaar, op die plaatsen ontstaan massa-concentraties en worden door de zwaartekracht nieuwe structuren gevormd tot er weer evenwicht is.

Uitdijen van het heelal en rotatie van sterrenstelsels

Sterrenstelsels roteren om een zwart gat in hun centrum, zonder die rotatie zal het stelsel instorten, de naar buiten werkende centrifugaalkracht voorkomt het. Deze kracht heeft dezelfde funktie als de uitdijingkracht in de ruimte tussen de stelsels wat leidt tot het uitdijende heelal.

Het heelal ontstaat door een explosie (oerknal) en kan onder die omstandigheid niet roteren maar moet om instorting te voorkomen uitdijen. De wereld expandeert doordat de ruimte zelf expandeert (als een gas) en neemt de hemellichamen mee. Ook de lichtgolven die onderweg zijn Doppler effect) bevinden zich in die ruimte en worden mee uitgerekt, golflengte wordt groter, gevolg is de bekende roodverschuiving die zegt dat de bron van het licht zich van ons verwijdert..

Perpetuummobile en de eeuwige schepping

Sterren hebben een beperkte levensduur (onze ster, de zon circa 10 miljard jaar); sterrenstelsels bestaan veel langer door recycling van hun inhoud, maar hun levensduur is ook gelimiteerd. Het totaal, de schepping, “het huis” van de heelallen wordt in “steady state” (statisch) gehouden door voortdurende veranderingen van haar inwendige structuur door sterfte en geboorte van nieuwe sterren. De schepping is een perpetuum mobile, dat is de eeuwig draaiende machine die zichzelf in stand houdt zonder ingrepen van buitenaf. Volgens de natuurwet kan een machine niet zonder externe energiebron en er is in ontelbare pogingen in het verleden niemand in geslaagd een perpetuummoble te vervaardigen omdat er altijd energieverlies optreedt.

De schepping — het grote huis— is een perpetuummobile en blijft daardoor eeuwig bestaan. De inhoud van het universum verandert voortdurend door recycling van hemellichamen, aangedreven door energie die tijdens de oerknallen vrij komt. Er kan geen energie weglekken naar buiten, er is geen buiten. De inhoud aan energie plus materie in de schepping is constant. er wordt alleen energie en materie verplaatst binnen de schepping. Dit is de enige perpetuummobile die mogelijk is, maar hij is reusachtig.

Waar woont de schepper

Dat we de geest van de schepping niet kunnen lokaliseren is niet verwonderlijk; hij resideert niet in een villa met zwembad in het licht van een opvallende ster die “drie” wetenschappers de weg wijst. Het probleem is vergelijkbaar met de mens die zijn eigen geest niet eens kan definieren en lokaliseren. Evenals de menselijke geest is de geest van de schepping immanent, dat wil zeggen hij gaat onzichtbaar op in het geheel, verweven met het innerlijk. De immanente geest dringt door in alles wat er is, in de ruimte,in materie en in plant, dier en mens. Geest en schepping doordringen elkaar, het is verleidelijk de geest en de schepper als één te zien. Ook bij de mens zijn lichaam en geest niet te scheiden en door ons als één entiteit beschouwd. We kunnen zwemmen en zwemmer niet scheiden.

Het blauwe gevaar

Roodverschuiving in het lichtspectrum van een ster duidt erop dat hij zich van ons verwijdert, golflengte van het licht wordt langer.
Blauwverschuiving duidt op een indringer, een sterrenstelsel van een aangrenzend heelal, die op ons afkomt, bij blauwverschuiving wordt de golflengte korter, we zien het gevaar aankomen. Er wordt veel gesproken over de roodverschuiving wegens het uitdijend heelal en de gevolgen daarvan, namelijk een lege koude heelal, misschien moeten we ons drukker maken om de blauwverschijving want de gevolgen daarvan zijn ingrijpender.

Zwarte energie en zwarte materie

Metingen wijzen op versnelde uitdijing van het heelal, dat wordt verklaard met de druk van donkere energie in de ruimte tussen de sterrenstelsels. We moeten ons voorstellen dat de zwaartekracht sneller afneemt dan de exansiekracht van de ruimte.
Donkere materie binnen de stelsels is aanvulling op de materiemassa binnen de stelsels die te klein is om de hoge rotatiesnelheid te verklaren. Zonder extra massa binnen de stelsels vliegen de buitenste sterren naar buiten, we hebben meer (cohesie) massa binnen de stelsels nodig.

Zwart gat

Het zwarte gat in het centrum van een sterrenstelsel heeft een grote massa, kan in potentie de massa en energie van een sterrenstelsel opslurpen. Tenslotte wint het zwarte gat als er geen tussentijdse botsingen gebeuren en verdwijnt eens het sterrenstelsel in het zwarte gat. Zwarte gaten die hun stelsel hebben verorberd blijven elkaar aantrekken in de “lege” ruimte en kunnen elkaar opeten tot een kritische massa is bereikt en er weer een oerknal plaatsvindt, de geboorte van een nieuwe heelal. De “lege” ruimte zal zich weer vullen met materie en energie. Alles herhaalt zich weer.

Nabeschouwing

De schepping is de enige perpetuummobile die mogelijk is, omdat er geen buiten is en geen energie of materie kan weglekken en heeft daar haar eeuwig bestaan aan te danken. De versnelde uitdijing van het heelal treedt op tegen de afnemende zwaartekracht in omdat de expansie druk minder snel afneemt.. Ruimte is een geschapen iets (laten we het massonen noemen kleine neutrale deeltjes) dat als gas expandeert en alles wat er in drijft meeneemt. De natuurwetten expansiedrang en centrifugaal kracht werken zo dat de levensduur van hemellichamen en stelsels zo lang mogelijk is, de schepping zelf zal eeuwig blijven bestaan.

We mogen stellen dat de schepping tijdloos is; door het statistisch karakter van de interne processen heeft de tijd er geen betekenis.

Iemand roept
is hier iemand? Niemand antwoordt
hier is niemand