InfoNu.nl > Wetenschap > Diversen > Judea en Samaria 5: Het Allon plan en andere plannen

Judea en Samaria 5: Het Allon plan en andere plannen

In 1967 stelde de toenmalige minister van werkgelegenheid, Yigal Allon, een plan op voor de toekomstige grenzen van Israël. Het plan bevatte een territoriale compromis van de West Bank waarbij zowel rekening werd gehouden met Israëls veiligheid als met de aspiraties van de Arabische bevolking. Zo'n 40% (de Jordaan Vallei) zou door Israël geannexeerd worden en 60% zou bij Jordanië worden gevoegd. Dit plan bepaalde het nederzettingenbeleid van de linkse Arbeiderspartij.

De betekenis van het Allon Plan

De juni oorlog van 1967 (de Zesdaagse Oorlog) maakte duidelijk dat de grens met Jordanië de meest kwetsbare grens van Israël was. Er moesten wijzigingen komen. De grenzen van het Yigal Allon Plan werden ontleend aan topografische en demografische overwegingen. Er kwam een grens langs de rivier de Jordaan en eentje langs de oostelijke hellingen van de Samaria Bergen. Daar tussen lag landbouwgrond in een dunbevolkt gebied (15.000 Arabieren in 1967 waarvan 5.000 in Jericho). De breedte van het gebied lag tussen de 9,6 en 24 kilometer. Er zouden veel Joodse nederzettingen komen langs de Jordaan en de hellingen van de Samaria bergen. De nederzettingen zouden agrarisch zijn en geclusterd rondom regionale centra liggen. In de Jordaan Vallei konden in de winter gewassen worden verbouwd die vroeg rijp zouden zijn. De ligging van de nederzettingen werd bepaald door klimaatfactoren en de hoeveelheid aanwezige water alsook de topografische kenmerken van het land. Tevens werd rekening gehouden met de rivier de Jordaan als grens, de wegen, de maximale bevolking, en het vermijden van bouwen op Arabisch grondgebied.

Het Plan van Allon werd in de aanloop van de verkiezingen in 1973 onderstreept door minister Yisraeel Galilee die een terugkeer naar de grenzen van 1967 en de oprichting van een Palestijnse staat verwierp. Toch werd het Allon Plan later, vooral na de Jom Kippoer Oorlog van 1973, niet meer als strategisch gezien. Zo moesten namelijk op de Golan Hoogvlakte nederzettingen worden ontruimd toen het Syrische leger de opmars inzette. Toch kwamen er Joodse nederzettingen in de Jordaan Vallei (een stuk of 30 met ruim 6.000 inwoners).

Plannen voor uitbreiding

Minister van defensie Mosje Dayan breidde het Allon Plan uit door legerkampen te plaatsen op bergtoppen die verbonden werden met de Groene Lijn door een netwerk van wegen, waterpijpen en elektrische kabels. Dit plan kon echter alleen uitgevoerd worden in het Etzion Blok (Goesh Etzion) ten zuiden van Bethlehem.

Een derde plan was gericht op het versterken van Jeruzalem en omgeving. De Jeruzalem Corridor werd noordwaarts uitgebreid richting de Bet Horon weg en zuidwaarts richting het Etzion Blok.

Een vierde plan had als doel de Groene Lijn uit te wissen door een serie Joodse nederzettingen net over de grens te stichten met uitbreiding richting Israël.

Bovenstaande vier plannen vonden allemaal plaats onder de regering van de Arbeiderspartij. Deze partij is dus reeds begonnen met de bouw van nederzettingen, hoewel later de rechtse Likoed partij de meeste kritiek hierover te verduren kreeg.

Likoed aan de macht

Een vijfde plan kwam de de World Zionist Organization's Settlement Division toen in 1977 de Likoed aan de macht kwam. Er werden meer Joodse nederzettingen gepland. Doel was om Judea en Samaria voor altijd tot Israël te laten behoren. De WZO werkte hierbij samen met de Goesh Emoeniem beweging (zie volgend artikel).

Een zesde plan kwam van de hand van de toenmalige minister van landbouw Ariel Sharon. Hij maakte een plan waarop werd aangegeven welke gebieden voor Israël van vitaal belang zijn en die geannexeerd moeten worden. Alleen een klein aantal dichtbevolkte Palestijnse gebieden zouden niet onder Israëlische soevereiniteit vallen. Op basis van dit plan werd op de westelijke hellingen van Samaria en ten noorden van Jeruzalem gebouwd. Naast ideologisch gemotiveerde inwoners van Goesh Emoeniem stimuleerde de regering de komst van niet-ideologisch gemotiveerde Joden door goedkope woningen aan te bieden.

Een zevende plan was een Masterplan uit 1983 dat het beleid uitstippelde tot het jaar 2010. Dit plan werd het Honderdduizend Plan genoemd omdat men 100.000 Joodse inwoners wilden hebben in 1986. Hiervoor werden 23 nederzettingen en 20 Nachal-nederzettingen (paramilitaire dorpen) opgericht. Om 100.000 Joden in Judea en Samaria te vestigen was 3 miljard dollar nodig wat ten koste ging van investeringen voor Galilea en de Negev.

Volgens geograaf Elisha Efrat gaat het bevolken van Judea en Samaria in tegen de Zionistische doeleinden om in Israël een Joodse meerderheid te creëren. In Judea en Samaria ontstond een Joodse minderheid; in 1986 bedroeg de Joodse bevolking slechts 51.000. In de jaren 1988-1992 werden in volle vaart veel nederzettingen opgericht. De bevolking steeg met 60%. Het kwam tot openlijke confrontaties met de VS die de garanties voor de opvang van Joden uit de voormalige Sovjet Unie stopzette.

Visie van Etsel

In tegenstelling tot wat veel mensen denken zijn de Joodse nederzettingen In Judea en Samaria niet begonnen onder de rechtse Likoed regering maar al onder de linkse Arbeiderspartij. Belangrijke figuren in die partij, Allon en Dayan (beide generaals in het Israëlische leger geweest), zagen in dat nederzettingen van strategisch belang zijn om kwetsbare gebieden te verdedigen. Geograaf Elisha Efrat beweert wel dat de nederzettingen op de Golan Hoogvlakte tijdens de Jom Kippoer oorlog van 1973 een sta-in-de-weg waren, maar de aanleg van een infrastructuur is toch erg belangrijk voor de aanvoerlijnen van het leger. Het heeft geen nut om de Jordaan Vallei helemaal te bevolken, maar de aanwezigheid van enkele duizenden mensen kan toch geen kwaad en is zelfs noodzakelijk om een infrastructuur te kunnen aanleggen.

We zien wel een duidelijke verschuiving van het nederzettingenbeleid toen de rechts Likoed in 1977 aan de macht kwam. Deze ging meer in Arabisch gebied bouwen. De Arbeiderspartij had hier kritiek op, maar onder diezelfde partij was hetzelfde gebeurd in Galilea waar ook veel Arabieren wonen. De pot verwijt de ketel dat die zwart ziet.

Ook deel ik de visie niet van geograaf Efrat dat Joodse aanwezigheid in Judea en Samaria tegen de Zionistische doeleinden ingaat. Hij beweert dat Joden een minderheid vormen in deze gebieden, terwijl het doel van het Zionisme is om een Joodse meerderheid te creëren. Dat laatste mag waar zijn maar geldt dat dan niet evengoed voor Galilea waar de Arabieren ook de meerderheid vormen? Je moet gewoon kijken naar het hele gebied en dan blijkt dat de Joden de meerderheid vormen, zeker nu Gaza is afgestoten. Tevens blijkt uit recente demografische cijfers dat de Arabische bevolking minder hard groeit dan aanvankelijk was voorspeld. De Joodse bevolking groeit zelfs relatief gezien sneller.

Om de onzin van het demografische argument nog eens duidelijk te maken, verwijs ik naar de Palestijnse eis om Palestijnse vluchtelingen in Israël op te nemen. Stel dat dit zou gebeuren dan zullen meerdere gebieden in Israël een Joodse minderheid krijgen. Gaan de linkse mensen dan ook zeggen dat Israël die gebieden moet afstaan omdat de Arabieren er dan de meerderheid vormen? Zo kan je natuurlijk alles wel opgeven.

Tot slot zij opgemerkt dat volgens de Bijbel het land Israël de Joden toebehoort. Wie dat terzijde schuift, schuift de hele Bijbel terzijde. In dat geval zou professor Efrat bij zichzelf moeten afvragen hoeveel waarde hij nog hecht aan zijn Jood-zijn. Het feit dat hij Joods is is alleen op grond van het verbond dat God met het Joodse volk heeft gesloten op de berg Sinaï. Bij dat verbond hoort het land Israël. Zelfs de moslims erkennen in de Koran dat Israël de Joden toebehoort. Of je nu de minderheid of meerderheid uitmaakt doet verder niet zoveel ter zake.

Lees verder

© 2011 - 2019 Etsel, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Israëls nederzettingen: historische ontwikkeling vanaf 1967Israëls nederzettingen: historische ontwikkeling vanaf 1967In juni 1967 voert Israël de Zesdaagse Oorlog. Na afloop van de Zesdaagse Oorlog verkeert Israël in een staat van eufori…
Israëls nederzettingen: ruimtelijke ontwikkeling vanaf 1967Israëls nederzettingen: ruimtelijke ontwikkeling vanaf 1967Het Zionisme streeft naar een Tehuis voor het Joodse Volk in Erets Jisraeel. Maar slechts een gedeelte van Erets Jisraee…
Geografie Israël: rurale nederzetting – jisjoev kehillatiGeografie Israël: rurale nederzetting – jisjoev kehillatiTussen midden jaren '50 en 1967 kwamen er nauwelijks nieuwe rurale nederzettingen met een agrarische functie bij. Toen I…
Judea en Samaria 10: Joodse nederzettingenpatroonEr liggen ongeveer 140 Joodse nederzettingen in Judea en Samaria (West Bank). Met uitzondering van de Jordaan Vallei en…
Judea en Samaria 9: Toekomst “Groene Lijn” van 1949De Groene Lijn is een bestandslijn tussen Israël en Jordanië na Israëls Onafhankelijkheidsoorlog in 1949. Het scheidt Ju…
Bronnen en referenties
  • The West Bank and Gaza Strip – Elisha Efrat
  • Atlas of Israel

Reageer op het artikel "Judea en Samaria 5: Het Allon plan en andere plannen"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Infoteur: Etsel
Laatste update: 08-07-2018
Rubriek: Wetenschap
Subrubriek: Diversen
Special: Geografie Israël
Bronnen en referenties: 2
Schrijf mee!