InfoNu.nl > Wetenschap > Onderzoek > De Starchild-schedel, een onopgelost mysterie

De Starchild-schedel, een onopgelost mysterie

De Starchild-schedel, een onopgelost mysterie De Starchild-schedel is rond 1930 gevonden door een Amerikaans tienermeisje, in een verlaten mijn nabij de stad Chihuahua in Mexico. Het meisje vond een normaal menselijk skelet, maar wat haar opviel was dat een misvormde hand uit een hoop aarde stak en het menselijke skelet leek te omarmen. Ze groef de skeletten uit en verstopte beide skeletten ergens buiten de mijn, met de intentie ze mee te nemen naar Amerika. Echter, na zware regenbuien spoelden beide skeletten weg. Het enige wat het meisje terug heeft gevonden, waren beide schedels. Een schedel van een mens en een schedel waarvan ze de herkomst niet thuis kon brengen. Het Amerikaanse tienermeisje nam beide schedels mee naar Amerika en had de exemplaren jarenlang opgeslagen in haar huis, om ze te behouden als souvenirs. Toen ze begin jaren negentig ernstig ziek werd, gaf ze de schedels aan vrienden als een soort erfenis, omdat haar man de schedels liever niet in zijn huis wilde hebben. Uiteindelijk besloten ook deze mensen om afstand te doen van de schedels. Ze vonden rond het jaar 1998 twee mensen, Ray en Melanie Young, die de schedels wilden overnemen. Melanie Young heeft een specialisme in vervormingen bij mensen en was daarom voornamelijk geïnteresseerd in de merkwaardige schedel, waarvan ze in eerste instantie dacht dat het een vervorming moest zijn.

Nadat Melanie de schedel uitvoerig had bekeken, moest ze concluderen dat de schedel helemaal geen vervorming kon zijn. Ze vond dat de schedel te symmetrisch was voor een vervorming. De schedel van Starchild is veel lichter dan een menselijke schedel en is veel dunner van structuur. Eigenlijk lijkt de schedel op geen enkele manier op de schedel van een mens, het lijkt een schedel van een ander soort ras of wezen.

Onder andere door haar werk bij 'MUFON' (een organisatie gespecialiseerd in buitenaards leven), was de gedachte van Melanie Young dat de schedel precies in het hoofd van een 'Gray-Alien' moest passen.


Lloyd Pye

Nu het bewijs nog. Ray en Melanie Young zijn met de schedel aan het lobbyen gegaan, om uit te zoeken wat er precies met de vervormde schedel aan de hand was. Door verschillende wetenschappers werden Ray en Melanie Young weggestuurd. Ze kregen dikwijls de mededeling dat de vervormde schedel een combinatie van hydrocefalie en een afgeplat hoofdje door 'cradleboarding' moest zijn. Dankzij een tip van hun collega's bij 'MUFON', kwamen ze in 1999 uit bij Lloyd Pye.

Lloyd Pye, toen onder meer bekend door zijn werk over uitgestorven mensensoorten en zijn boek Everything You Know Is Wrong, had genoeg ervaring met skeletten en schedels om Melanie Young van dienst te kunnen zijn. Ook Pye kwam in eerste instantie tot de conclusie dat de schedel een aandoening moest hebben. Het was erg onwaarschijnlijk dat de schedel van een niet menselijke levensvorm zou zijn. Hij besloot de schedel hooguit een paar maanden in zijn bezit te houden, om uitsluitsel te geven aan welke aandoening de persoon van de schedel heeft geleden. Al snel kwam ook Lloyd Pye tot de conclusie dat er geen enkele aandoening bestaat die past bij de vervorming van de schedel. Hij concludeerde dat de schedel geen menselijke vertoningen bezat. In 1999 begon Lloyd Pye met zijn onderzoek naar de schedel. Hij is in 2013 overleden, anno 2017 duurt het onderzoek nog steeds voort.

Leeftijd van Starchild

C14-datering (koolstofdatering) van beide schedels, uitgevoerd in 2004, wijst uit dat beide personen plus minus 900 jaar geleden gestorven zijn. Uit onderzoek naar het gebit van de vervormde schedel, leek het er in eerste instantie op dat de schedel van een kind afkomstig was. Naar alle waarschijnlijkheid vijf of zes jaar oud ten tijde van zijn of haar dood. Twee tanden waren namelijk al doorgekomen, nog vijf tanden maakten hun opwachting.

Omdat er in eerste instantie gedacht werd dat de schedel voor behoorlijke opschudding zou zorgen in de media, moest er een pakkende naam voor worden bedacht. Een naam die makkelijk door de media zou worden opgepikt. Door de geschatte leeftijd van de schedel, werd door Melanie Young de naam 'Starchild' gekozen.

Uit onderzoek naar de tanden blijkt dat er dusdanig veel slijtage heeft plaatsgevonden dat de tanden niet van een kind afkomstig kunnen zijn. Ook zijn de wortels van de kies zeer duidelijk van een volwassen persoon. Het is alleen nog niet duidelijk waarom er nog zoveel tanden door moesten komen, wanneer het een volwassen persoon betrof. De verwachting is dat net als bij haaien, de tanden blijven wisselen, wat erop kan duiden dat de schedel van Starchild gemaakt is voor een langduriger leven dan de schedel van een mens.

Schedels vergelijken

Als je een vergelijking maakt tussen de schedel van Starchild en de schedel van een mens, zijn er nauwelijks overeenkomsten te bekennen. Er zijn meer dan 25 grote verschillen aan te wijzen. Het eerste dat opvalt is de vorm. Op het oog zijn er geen vergelijkingen te maken met een schedel van de mens. Van welke positie je de schedels ook vergelijkt, er zijn nul overeenkomsten.

De schedel van Starchild is veel lichter en het bot is meer dan de helft dunner dan de schedel van een mens. Het bot is ook veel harder, uit onderzoek blijkt de schedel van Starchild uit bijna hetzelfde materiaal te bestaat als onze tanden. Alle kenmerken van de schedel zijn wetenschappelijk bestudeerd en onderzocht. Hieronder een paar kenmerken uitgelicht.

Schedel en Nek

Elk dier op aarde heeft een soort bobbel op het achterhoofd, waar de nekspieren aan vast zitten gehecht. Starchild heeft er geen. Sterker nog, er bevindt zich een kuiltje ter hoogte van waar de bobbel zich moet bevinden. Totaal verschillend vergeleken met een menselijk schedel, of welk aards ras dan ook. De plaats van aanhechting van de nekspieren, die een wezen met een nek behoort te hebben, ontbreekt volledig.

De balans van de menselijke schedel en de schedel van Starchild zijn anders verdeeld. Bij de mens zit de nekwervel op ongeveer één derde van de achterkant van de schedel. Dit heeft te maken met de nodige gewichtsverdeling. Aan de achterkant zitten de hersenen en het bot, aan de voorkant voornamelijk holtes. Dat is de reden dat het balanspunt verder naar achteren zit. Bij Starchild zit het balanspunt precies in het midden, maar de nek is ongeveer de helft dunner dan de nek van de mens.

Door de nek in het midden van het hoofd te plaatsen, moet het hoofd van Starchild perfect in balans zijn. Als Starchild aan een vervorming geleden heeft, zou de natuur het balanspunt in de schedel niet veranderen, wat bij Starchild klaarblijkelijk wel het geval is.

Ogen

De oogkassen van Starchild zijn maar 1.78 cm diep op het diepste punt. Dat is erg oppervlakkig, wanneer je de vergelijking maakt met menselijke oogkassen. Menselijke oogkassen zijn gemiddeld 5 cm diep. Dit kan ertoe hebben geleid dat de ogen van Starchild sterk hebben uitgepuild, hetgeen ook voorkomt bij veel vervormingen, waaronder hydrocefalie. In dit soort gevallen worden de uitgepuilde ogen veroorzaakt door een inwendige druk die de oogkassen naar buiten dwingt. Dit is zeker niet het geval bij de schedel van Starchild, waar een dergelijke druk uit werd gesloten tijdens een uitvoerige studie hiervan.

De ogen zijn lager op het gezicht geplaatst dan de ogen van de mens en er ontbreken wenkbrauwen, wat elk mens of primaat wel heeft. De ongewone oogkassen van Starchild zorgden ervoor dat de Starchild een abnormale gelaatstrekking had. Omdat de oogkassen van Starchild veel minder diep zijn dan de oogkassen van een mens en een vervorming aan de oogkassen is uitgesloten, moeten de ogen van Starchild ook veel minder diep en bol zijn geweest dan de ogen van de mens. De ogen hadden dan ook geen ronde, maar een ovale vorm, waardoor ze niet konden roteren in de oogkas. Mensen kunnen 180 graden rond kijken, omdat we onze ogen kunnen draaien. Als Starchild 180 graden kon zien, moesten de ogen uit bijna alleen pupil hebben bestaan. Je hebt dan ook een veel groter brein nodig om alle informatie die door het oog naar binnen komt te verwerken.

Brein

Al het zachte weefsel, zoals huid, spieren en de materie van de hersenen, dat zich normaal in de schedel bevindt, is in de loop der jaren verloren gegaan. Maar desondanks kunnen onderzoekers ons nog veel vertellen over de hersenen. Er zijn gedetailleerde scans gebruikt, om een ​​exacte 3D-replica van de binnenkant van de schedel te reconstrueren. Daarin is in detail te zien hoe de hersenen eruit hebben gezien. De hersenen van Starchild hadden twee dezelfde kwabben als de menselijke hersenen. De vorm van de hersenen was echter wel heel anders. Ook waren de hersenen aanzienlijk groter dan de hersenen van een mens. Hersenen van een mensenkind hebben een inhoud van ongeveer 1200 cc, een volwassen persoon ongeveer 1400 cc. Starchild had een herseninhoud van ongeveer 1600 cc, aanzienlijk groter dan een volwassen mensenbrein.

Röntgenstralen tonen aan de binnenzijde van de schedel veneuze afdrukken, op de plaats waar de aderen gelopen hebben. Dit toont aan dat de hersenen de hele schedelholte hebben gevuld. Een belangrijk feit, omdat dit helpt uit te sluiten dat hydrocefalie (waterhoofd) als oorzaak voor de ongewone eigenschappen van de schedel kan worden aangeduid.

Spraak

De jukbeenderen van de mens steken ver naar voren, dit heeft een beschermende functie en is voor het aangezicht bepalend. Bij Starchild zijn de jukbeenderen veel korter, waardoor de Starchild veel kleinere onderkaken en mond had in vergelijking met de onderkaken en mond van de mens. Het gehemelte bij Starchild is geheel plat, wat erop wijst dat Starchild geen, of een zeer kleine tong heeft gehad. Het gebied op de schedel waar de temporalis-spier (kauwspier) aan gehecht is, is bij Starchild ook bijzonder klein als we deze vergelijken met die van een mens.

Het onderste gedeelte van het aangezicht is bijzonder klein en smal. Wat ook opvalt bij Starchild is dat de frontale sinus ontbreekt. Een mens wordt nooit geboren zonder een sinus. Wel met een vervorming hiervan, maar nooit zonder. De sinus is er niet voor om ziektekiemen tegen te gaan, zoals vaak wordt beweerd, maar wel voor de intonatie van de stem. Zonder sinus praat je alsof je een knijper op je neus hebt.

Op basis van de uitslagen van de onderzoeken hierboven, samen het feit dat het brein veel groter is dan dat van de mens, lijkt het erop dat Starchild niet kon spreken, maar dat hij waarschijnlijk contact legde via telepathie. Het binnenoor van Starchild is twee keer zo groot als het menselijk binnenoor. Wat ook vrij logisch is, een groot hoofd in het midden gecentreerd door een kleine nek, heeft een goed evenwichtsorgaan nodig. Lloyd Pye ging er vanuit dat dit ook telepathie als functie had.

Botstructuur van de schedel van Starchild

Alle cellen in het menselijk lichaam worden om de zeven jaar totaal vernieuwd, op je brein na. Botten worden dus ook vernieuwd. Ook die van de schedel. Op alle menselijke schedels zijn sporen te zien van de vernieuwing van die cellen. Op de schedel van Starchild zijn die sporen echter nergens te vinden.

Een menselijke schedel is hoog in zuurstof, hoog in calcium en hoog in fosfor. Bekijken we de schedel van Starchild, merken we het volgende op: deze is hoog in zuurstof, minder hoog in calcium, minder hoog in fosfor, maar ontzettend hoog in koolstof. Dit komt overeen met tandglazuur. De schedel is dus vele malen harder dan de onze. Voornamelijk komt dit door de samenstelling van de stoffen van de schedel, maar ook door de vezels die in het bot verwerkt zijn. De vezels hebben een vergelijkbare functie als de functie van gewapend beton. Omdat de schedel meer dan de helft dunner is dan de menselijke schedel en daarbij grotere hersenen moest dragen, zijn die vezels ook nodig. De samenstelling van de stoffen van de schedel, is heel anders dan de samenstelling van alle andere schedels die hier op aarde zijn gevonden.

Afwijkingen

Hieronder worden de drie aandoeningen behandeld die het meest op de schedel van toepassing lijken te zijn.
  • Cradleboard
  • Hydrocefalie
  • Progeria

Cradleboard (afgeplat achterhoofd)
Een cradleboard is een soort rugzak die werd gebruikt in sommige culturen, om zuigelingen in de eerste twee jaar van hun leven mee te dragen. Een cradleboard bestaat uit een vlakke houten plank, gebonden met textiel die samen bevestigd kon worden om de baby op zijn plaats te houden. Het zachte schedelbeen van het kind vlakt hierdoor af omdat het plat op de plank ligt.

Cradleboarding en andere vormen van kunstmatige schedelvervorming, worden vaak aangedragen als gevolg van de ongebruikelijke afvlakking aan de achterzijde van de schedel van Starchild. Op de schedel van Starchild is echter geen bewijs te vinden van kunstmatige vormgeving.

Na een nauwkeurige beoordeling van het bewijsmateriaal, de cradleboard, concludeerden de onderzoekers dat de zeer ongewone afvlakking van de schedel werd veroorzaakt door zijn natuurlijke groeipatroon, zeker niet kunstmatig door een cradleboard of een dergelijk attribuut. Bovendien bevindt de afvlakking op de schedel zich op een ongewone plek. Wanneer de Starchild op een apparaat zoals een cradleboard zou liggen, zou het hoofd, als je de afvlakking op de schedel van Starchild volgt, als zuigeling dusdanig hebben gekanteld dat de luchtpijp zo werd samengedrukt dat het kind er zeker door zou stikken.

Hydrocefalie (waterhoofd)
Hydrocefalie is een aandoening waarbij vloeistof zich opbouwt in de schedel, waardoor de druk in de schedel naar buiten duwt en zich opblaast als een ballon. Deze aandoening is met moderne geneeskunde te behandelen en gemakkelijk door een deskundige te herkennen. Met een beetje kennis over hydrocefalie is het voor iedereen makkelijk te begrijpen waarom de deskundigen deze aandoening hebben uitgesloten als verklaring voor de vervorming van Starchild.

De menselijke schedel bestaat uit platen van hard bot. De plaatjes worden bij baby's bij elkaar gehouden door flexibel bindweefsel genaamd 'schedelnaden', waardoor de schedel veilig door het geboortekanaal wordt bewogen. Als we groeien, passen de beenplaten als puzzelstukjes in elkaar en groeien uiteindelijk weer dicht. Als er iets fout gaat en de beenplaten groeien samen tot een vaste plaat, zoals bij afwijkingen als craniosynostosis, kan dat leiden tot vervorming van de schedel.

De druk in de schedel duwt bij hydrocefalie naar buiten en breekt uit op het zwakst punt, de schedelnaden. Uit CAT-scans blijkt dat de hechtingen bij Starchild niet zijn gefuseerd. Als er een interne druk zou zijn geweest, zouden dat de eerste plekken zijn die uit waren gebroken. In plaats daarvan zijn de harde vaste platen dichtgegroeid. De zachte hechtingen zijn niet opengetrokken of uitgedrukt. In feite is er een merkbare deuk in het hechtdraad te zien. Zonder interne druk en geen abnormale fusie van de schedelnaden, is hydrocefalie niet de verklaring voor Starchild.

Progeria (verouderingsziekte)
Progeria is een aandoening die steeds vaker wordt aangedragen als een mogelijke verklaring voor de schedel van Starchild. Progeria is een zeer zeldzame aandoening en er zijn weinig experts te vinden op dit gebied. Een feit dat het makkelijker maakt voor amateurs om twijfelachtige uitspraken hierover te doen en verwarring te zaaien.

Progeria is een dodelijke genetische ziekte die als kenmerk heeft dat kinderen vroegtijdig ouder worden. In de meeste gevallen fataal op een leeftijd van 13 jaar. De symptomen omvatten haarverlies, gerimpelde huid, groeiachterstand, kleine en ongewone gezichtskenmerken, osteoporose, leeftijdsgebonden verlies van het gezichtsvermogen, verlies van gehoor en tandheelkundige afwijkingen.

Experts hebben een DNA-onderzoek op progeria uitgevoerd met een puntmutatie op het LMNA-gen. Dit specifieke gen werd niet teruggevonden in de schedel van Starchild. De fysieke verschijning van een te groot en gebold voorhoofd, vergeleken met de rest van het gezicht, is een kenmerk van progeria. Een reden voor deze ongewone vorm en grootte, is dat bij kinderen met progeria de fontanellen open blijven. Fontanellen zijn zachte plekken op de schedel van zuigelingen, die worden veroorzaakt door spleten tussen de platen van de schedel. In een later stadium dichten de spleten zich weer. De schedel van Starchild heeft normale, gezonde, gesloten hechtingen, een feit dat bevestigd is door veel deskundigen. Progeria kan niet radicaal van schedelvorm veranderen en geen verhoging van de grootte van de hersenen veroorzaken.

Een overlapping van de schedel van Starchild en de schedel van een progeria-patiënt, toont duidelijk aan dat progeria-patiënten de normale menselijke vertoningen behouden, zeker in vergelijking met Starchild. Ze behouden zelfs een normale nekspieraanhechting, een functie die afwezig is bij de schedel van Starchild.

Wat zegt de wetenschap

Hoeveel bewijs je ook verzamelt dat de schedel niet van een mens of een aards ras afkomstig is, de wetenschap komt vaak met een eenduidig antwoord: "Moeder natuur is tot alles in staat". De natuur is in staat om elke vorm van mutatie, vervorming of variatie hiervan te scheppen. Ook Lloyd Pye liep hier tegenaan. Op, naar zijn mening, alle bewijzen dat Starchild niet menselijk is, misschien niet eens aards, kwam de wetenschap keer op keer met hetzelfde antwoord: de natuur is tot alles in staat. Je kunt niet bewijzen dat Starchild van buiten de aarde afkomstig is. En dat klopt ook. Wel zijn er tot 2017 zeker tien experts geweest die officieel bevestigd hebben dat de schedel van Starchild geen vervorming is.

DNA

DNA is het enige bewijs dat je kan verzamelen om je verhaal hard te maken. Het viel echter niet mee om DNA van de schedel te winnen. Alleen al om genetici te vinden die iets te maken wilden hebben met de eigenaardige schedel. De meeste wetenschappers schoven de schedel van tafel. Zelfs toen er genetici zich bereid voelden een DNA-onderzoek te beginnen, was het verkrijgen van DNA nog steeds een zeer moeilijke klus. De schedel is 900 jaar oud, om dan nog bruikbaar DNA te verkrijgen is buitengewoon onwaarschijnlijk. Van 1999 tot 2012 zijn er verschillende DNA tests gedaan van beide schedels.

Om DNA los te krijgen moest er een stukje schedel van Starchild opgelost worden in een buisje chemicaliën. Dit is ook bij de menselijke schedel gedaan. Er werd vrij gemakkelijk een monster van de menselijke schedel uitgezaagd en na enkele weken was het uitgezaagde stukje bot opgelost in de chemicaliën. Er werd langer over gedaan om een monster uit de Starchild-schedel te zagen. Er moesten diamantzagen aan te pas komen om een stuk schedel los te krijgen. Ook het oplossen van het bot duurde veel langer dan bij het stukje bot van de menselijke schedel. Maar na maanden wachten kon ook het monster van Starchild worden onderzocht.

Een kort segment DNA van de schedel van Starchild kwam overeen met het menselijke FOXP2-gen. Een gen dat nodig is voor goede orgaanontwikkeling, spraak en andere belangrijke functies. Echter, het DNA van Starchild had 56 verschillen met het humane gen FOXP2. Geen mens heeft een gen dat zo veel verschilt. Realistisch gezien is het voor een mens niet mogelijk om te overleven met 4 of 5 van zulke verschillen met het humane gen. Starchild heeft er 56.

Al bij de eerste mens, afkomstig uit Zuid-Afrika, zijn er in de 16.569 basisparen mtDNA-genoom (Mitochondriaal DNA) tot en met 120 variaties gevonden. Een klein percentage, namelijk maar maar 0,7%. Vergelijken we dit met het FOXP2-gen dat 2594 basenparen lang is, zien we dat de FOXP2-gen geen variaties bevat, 0%. Ieder normaal mens heeft exact dezelfde reeks van FOXP2-basisparen.

Als we een vergelijking maken met het humane FOXP2 en FOXP2 van een resusaap, wijken maar 2 van de 211 basisparen af. Als het een muis betreft, zou het verschil 20 zijn. Een hond, 27. Een olifant, 21. Een opossum, 21. Een kikker, 26. Een wezen met 56 verschillen lijkt dus uniek op deze planeet.

Dit is maar een kleine greep uit een reeks onderzoeken die hebben plaatsgevonden aangaande het DNA van Starchild. Het belangrijkste feit dat onttrokken is uit het DNA is dat de Starchild een menselijke moeder heeft, naar alle waarschijnlijkheid het skelet dat bij Starchild is gevonden. Echter, heeft Starchild een vader waarvan de afkomst nog niet achterhaald is. Het DNA van de vader komt niet overeen met aardse wezens, uitgestorven of niet.

Alle voorlopige resultaten zijn zeer indicatief voor wat het uiteindelijke resultaat zal zijn, maar deze gelden niet als absoluut bewijs. Ze kunnen echter worden beschouwd als voorlopig bewijs tot het absolute bewijs gevonden wordt. Dat is wanneer het volledige genoom van Starchild eindelijk kan worden hersteld.

Melanie Young

Nog voor de dood van Lloyd Pye in 2013, heeft hij erop aangedrongen dat Melanie Young het 'Starchild Project' af zou ronden. Melanie heeft gehoor gegeven aan de smeekbeden van Lloyd en heeft het onderzoek vervolgd. Anno 2017 werkt Melanie nog steeds aan het onderzoek, zei het wel gescheiden van het 'Starchild Project' welke geleid wordt door dr. Andrew Johnson.

Volgens Melanie Young moet Starchild aan een vervorming geleden hebben. Wellicht alle vervormingen in één. Melanie beseft echter wel dat wanneer het een zodanige vervorming betreft, het kind niet levensvatbaar kon zijn. Toch heeft Starchild jaren geleefd. Anno 2017 heeft ze nog geen antwoord voor de levensvatbaarheid van de Starchild.

Volgens het onderzoek van Melanie, moet Starchild plus minus 5 jaar geworden zijn in plaats van de 25 jaar wat Lloyd Pye heeft geconcludeerd. Volgens Melanie zijn de fontanellen niet geheel gedicht, zoals dat bij een 25 jaar oud persoon wel het geval is. Maar als we de theorie oppakken dat Starchild vele malen ouder kan worden dan de mens, wat geopperd werd bij het onderzoek van het gebit, is die 25 jaar alsnog plausibel.

Melanie Young is het wel met Pye eens over het feit dat Starchild ongeveer 900 jaar geleden gestorven is. Ook is Melanie het ermee eens dat een persoon niet kan leven als het 4 of 5 afwijkingen heeft met FOXP2. Toch is Starchild 5 jaar geworden volgens Melanie Young, met 56 verschillen in het FOXP2 -en vergeleken met het humane FOXP2-gen. Ook Melanie is anno 2017, net als medewerkers van het 'Starchild Project', bezig met het herstellen van het volledige genoom van Starchild.

Conclusie
Het Starchild-DNA wijst onomstotelijk uit dat Starchild een menselijke moeder heeft en een niet menselijke vader. Anno 2017 blijft de vraag echter of de vader een nog niet ontdekte diersoort is, of een buitenaards wezen.

Hoe zit het dan met de 'Gray Alien theorie', die Melanie Young als eerst aanvoer? Er zijn duizenden bijna identieke verhalen over 'Grays', alleen het bewijs ontbreekt nog, het kan zijn dat het 'Starchild Project' uitgroeit tot onmiskenbaar bewijs van buitenaards leven hier op aarde. Blijkt de schedel dan toch een vervorming te zijn, is het zeker een hele unieke vervorming.

In 2014 zijn er in Peru meerdere soortgelijke schedels gevonden, ook wel de 'Starchildren' genoemd. Brien Foerster, directeur van het Historisch Museum te Paracas, en de man die de schedels uit Peru onderzocht heeft, zegt een aantal monsters met DNA opgestuurd te hebben naar een geneticus. Ook de conclusie van de heer Foerster is dat de schedels, vergelijkbaar met de schedel van Starchild, niet menselijk zijn. Het DNA van de Starchildren bevat onbekende mutaties. De fragmenten wezen op een nieuw soort, in niets lijkend op één van de mensachtigen, uitgestorven of niet.
© 2017 Pelusa, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Alien hand syndroomAlien hand syndroomHet begrip “alien hand” verwijst naar een breed spectrum van klinische condities waarbij het belangrijkste kenmerk ongec…
H.R. Giger: de man achter AlienH.R. wordt Giger erkend als één van de belangrijkste kunstenaars van de wereld van Fantastisch Realisme. Over de hele we…
Alien Isolation recensie: Spannend tot het laatste moment!Alien Isolation recensie: Spannend tot het laatste moment!Alien is een film die in 1979 werd geregisseerd door Ridley Scott. Hoewel ik het woord 'meesterlijk' niet al te vaak zeg…
Films over buitenaards levenBuitenaardse wezens komen voor in vele boeken, films en televisieprogramma's in het sciencefiction-genre. De reden hierv…
Laat de lente nu maar komen!Ooit krijgen we lente-achtige temperaturen, al moeten we daar voorjaar 2013 erg lang op wachten. Frisse en vrolijke geur…
Bronnen en referenties
  • Inleidingsfoto: FotoEmotions / Pixabay
  • Lloyd Pye, The Starchild Project http://www.starchildproject.com/
  • Melanie Young, The Starchild Project https://www.starchildmelanieyoung.com/

Reageer op het artikel "De Starchild-schedel, een onopgelost mysterie"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Infoteur: Pelusa
Gepubliceerd: 07-09-2017
Rubriek: Wetenschap
Subrubriek: Onderzoek
Bronnen en referenties: 3
Schrijf mee!