De gevaren van MRI

Vandaag mijn eerste MRI-scan gehad en ik moet zeggen, door het lezen van de reacties op de site was ik behoorlijk zenuwachtig.
De scan vond plaats in het Haga Ziekenhuis in Den Haag omdat ik mogelijk een cyste in mijn schouder heb. Ik werd in een vreemde houding op mijn zij gelegd met een zandzak op mijn arm zodat ik die niet kon bewegen. Ik had een cd met muziek meegenomen die ik door de koptelefoon die ik opkreeg hoorde.
Toen ik het aparaat in schoof verwachtte ik een hels kabaal dat pijn aan mijn oren zou doen, maar dat viel heel erg mee, het klonk als een heel snel tak-tak-tak, een beetje als speedcore/terror-muziek, alleen zonder melodie. Maar doordat ik de koptelefoon op had, klonk dit helemaal niet zo hard dat het storend was.
Ik vond het niet claustrofobisch omdat mijn voeten er nog uitstaken en ik het gevoel had er maar ongeveer een meter diep in te liggen. Ik hield het grootste deel van de tijd mijn ogen dicht, maar opendoen was niet eng of zo, ik zag enkel de binnenkant van de buis op ongeveer 10cm afstand. De binnenkant van de buis was verlicht en door de oncomfortabele houding kon ik niet slapen.
Na ongeveer een half uur had ik er wel een beetje genoeg van en moest ik nog 10 minuten langer. Dit was veverlend, omdat ik een beetje last van mijn arm kreeg, maar meer dan vervelend zou ik het ook niet willen noemen.
Mensen moeten blij zijn dat er technieken als MRI bestaan, waardoor afwijkingen zonder operatie zichtbaar kunnen worden gemaakt. Een scan doe je niet voor je lol, maar ik heb het zeker niet zo erg ervaren als de mensen die een paar posts onder hebben gereageerd. Dus mocht je iets (denken te) mankeren, laat je alsjeblieft niet tegenhouden om een scan te maken!

Ik ben twee maal in een MRI geweest niet wegens een of andere aandoening maar gewoon voor een onderzoek. Het eerste was voor het testen van verschillende kniebraces op de hersenactiviteit en het andere was een of ander psychologie onderzoek waarbij je verschillende namen en bijhorende zinnen kreeg en nadien een vragenlijst moest invullen. Mijn ondervindingen; de eerste maal zat mijn hoofd compleet vast (ik moest m'n knie telkens plooien en strekken maar mijn hoofd mocht niet bewegen omdat dit slechte beelden zou opleveren) dat was niet echt aangenaam maar nu ook niet bepaald uiterst irritant. Het tweede onderzoek duurde behoorlijk lang en daar ben ik toen zelfs eventjes in slaap gevallen .
Tja ik had een hele dag les gehad en het was daar aangenaam warm. Dit is dan ook het enige dat ik kan bevestigen van de MRI, namelijk dat het aangenaam warm is in zo'n ding.

Vanmorgen een MRI ondergaan van mijn hoofd. Tijdens en na het onderzoek nergens last van gehad, lekker met gesloten ogen het onderzoek ondergaan. Als je het bovenstaande artikel leest en sommige commentaren zoals die hieronder zijn weergegeven, zou een MRI een verschrikking en nogal risicovol moeten zijn. Wel, zo heb ik het niet bepaald ervaren. Akkoord, het geluid lijkt op een uit de hand gelopen house party maar om te zeggen dat je, nadat een en ander achter de rug is met suizende oren onder het apparaat vandaan komt, nee.
Volgens mij heeft hoe je een en ander ervaart alles te maken met de instelling van de persoon waarmee die zo´n onderzoek ondergaat. Als je jezelf tevoren over van alles en nog wat druk maakt dan zou je dit onderzoek misschien als minder prettig kunnen ervaren. Als je het onderzoek ingaat met de instelling dat je dit moet ondergaan om bepaalde zaken te kunnen uitsluiten c.q oorzaken van bepaalde verschijnselen te kunnen achterhalen dan beleef je een en ander misschien als minder heftig.
Ik heb op die manier ook verschillende operaties ondergaan (ook weer met het idee van: ik kom hier om beter gemaakt te worden). De artsen en verpleegkundigen stonden versteld van de snelheid waarmee ik van de ingrepen herstelde, het wegblijven van bijverschijnselen na de narcose enz. Als je jezelf niet teveel laat leiden door angst of zaken die misschien zouden kunnen gaan gebeuren, dan merk je dat het allemaal wel meevalt. Dat heeft niets met ongevoeligheid te maken maar alles nuchter en positief kunnen en willen bekijken en hoofd van bijzaken scheiden.

Met dit soort zaken omgaan is te leren, net als het leren omgaan met tegenslagen. Alleen staat of valt dit leerproces wel met de persoonlijke instelling van de betreffende persoon.

Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.

Positief! Blijf kalm want je denkt immers te weten dat deze MRI procedure noodzakelijk zal zijn voor de doktoren voor het doen vaststellen van hun juiste diagnose! Vervolgens weet je dat je alles wilt doen om maar een kans te hebben om weer beter te willen doen worden!

Zelf heb ik nu dit vorige week meegemaakt. In het begin van het onderzoek behoorljk verrast door de geluiden die op me werden "afgevuurd". Na deze verrassing heb ik gewoon geprobeerd zoveel mogelijk te doen ontspannen. Gedachtes als hoe technisch dit allemaal niet was tot inbeelden dat ik rustig in een "gezondheidscocoon" lag, deed me gewoon rustig doen blijven. Overigens, vooraf en tijdens werd ik correct en rustig ingelicht door de betreffende mensen over hoe of wat!

Ik was opgegeven voor en MRI na een beroerte, kon met moeite de verpleging waarschuwen voor het aanwezig zijn van metalen gehoorbeentjes en last van hevig oorsuizen.
Gelukkig heeft deze verpleegkundige informatie ingewonnen bij het AMC, waar deze operatie uitgevoerd was, en kon ze de neuroloog overtuigen van het gevaar waardoor het gelukkig niet doorging.
Zelf kon ik het niet vertellen daar ik hevige afasie had en geheel niet kon praten.

Recent ben ik voor de ca. 18e keer 'ben de tel een beetje kwijt' in een MRI-scanner geweest. Zelf heb ik geen claustrofobie en, ben in het verleden ook tweemaal in een MRI-scanner geweest die niet tunnelvormig is. Deze leek meer op een soort broodje hamburger. Een ronde schijf waar je op ligt en een soortgelijke schijf die daar boven hangt. Met afgezien van een meter aan beide zijden, vrij uitzicht. Volgens mij zijn deze speciaal zo gemaakt omdat veel mensen claustrofobisch of niet toch moeite hebben met een tunnel. Lijkte me goed nieuws voor ieder van u die daar ook moeite mee heeft.

Verder maakt het apparaat maakt wel lawaai, maar gehoorschade krijg je hier zeker niet van. Je krijgt een hoofdtelefoon op en ze kunnen muziek voor je aanzetten. Iets wat ik zelf nooit wil.

Zelf maak ik me meer zorgen over de mogelijke langer termijn schade van zo?n sterk magnetisch veld en de contrastvloeistof. Ik weet wel dat er geen enkel bewijs voor eventuele de gevolgen zijn, maar dat bestaat feitelijk voor het tegendeel ook niet. Soms is het noodzakelijk en, heiligt de kwaal alle middelen.

In vroegere jaren was volgens wetenschappers de insecticide DDT ook niet schadelijk.
Dit inzicht is zoals vele andere inzichten inmiddels herzien.

Hallo, ik heb op 17-12-08 een MRI scan gehad van mijn hoofd, dit i.v.m. gehoor problemen. Ik ging er naartoe met de gedachten van, als ik maar niet in slaap val! Kortom ik was erg relaxed. Tijdens de scan heb ik enorme paniek aanvallen gehad, ondanks de fijne kerstmuziek en spiegeltje in de tunnel. Ik had nog nooit last gehad van claustrofobie of paniek aanvallen. De twee weken na mijn scan waren een ramp, ik was per ongeluk in een autowas straat gereden een week na de scan en dat was een ramp, weer dezelfde aanval, hartkloppingen, zweten en maagpijn. Ook durfde ik niet meer in het donker te rijden, op bezoek bij vrienden ging ook niet meer langer als een uurtje... Twee weken later ging ik terug naar het ziekenhuis voor de uitslag van de MRI bij de KNO arts, er was niets gevonden op de MRI, gelukkig, ik de arts verteld over mijn aanvallen, ze zei letterlijk: ''Dat vind ik heel bizar, maar je moet er mee naar de huisarts''. Dus ik weer naar huis, plots bedacht ik misschien werken die rustgevende tabletten ook wel. Mensen slikken die ook wel voor een examen of voor innerlijke rust, ik langs de drogisterij, tabletten geslikt en warempel ze werkten ook nog! Later bij vrienden nieuwjaar ingeluid wat dankzij de tabletten goed ging. Eigenlijk ging alles weer goed, dus gestopt met de tabletten. Het heeft een 4-5 weken goed gegaan maar nu begind het weer van voor of aan. Ik ga NOOIT NOOIT NOOIT meer in een MRI, in ieder geval niet bij positieven....

Nou, afgelopen donderdag kreeg ik een arthrografie en een MRI van mijn schouder. Ik was echt heel erg bang voor de injectie met contrastvloeistof die ik in de schouder gespoten zou krijgen en de MRI leek me wel wat eng maar ik zou naar mijn idee het verstand gewoon op nul zetten. De orthopeed vroeg nog we of of ik claustrofobisch was maar dat was ik niet dacht ik. Ik krijg wel soms een naar gevoel in de lift of zo maar kan dat zo weg werken. Wel kan ik echt gek worden als ik vast in een blouse of trui of zo zit. Ik scheur het dan gewoon kapot omdat ik er uit moet.
Ik vond dat niet claustrofobisch.
Nou die injectie heb ik helemaal niks van gevoeld (terwijl het hart in mijn keel zat). Maar die MRI vond ik een verschrikking. Ik moest half op mijn zij gaan liggen met een band om mijn schouder. Dit gaf me al een naar gevoel omdat je armen dan vast zitten. Nog steeds niet echt een groot probleem vond ik. Ik had mijn ogen dicht gedaan zodat ik geen idee zou hebben van hoe nauw het er binnenin zou zijn. Dit was het advies van mijn zoon. Die heeft het zelf ook gehad maar hij had geen problemen.
Meteen toen ik erin ging voelde ik met mijn schouder de bovenkant van de tunnel. Mijn ogen ogen gingen vanzelf open en ik dacht dat ik gek werd. Wat een nauwe tunnel, dat had ik echt niet verwacht. Ik kreeg een heel raar paniekgevoel maar kreeg het snel onder controle door naar mijn eigen meegebrechte cd te luisteren. Maar zodra het harde geluid uit ging kreeg ik het weer. Ze hebben me er 1 keer uit moeten halen omdat ik het idee kreeg dat ik gek werd maar ben er toch weer in gegaan. Het zou nog 12 minuten duren. Nou het leek een eeuwigheid. De laatste minuut kreeg ik het weer. Heb toen samen met het personeel afgeteld anders moesten ze opnieuw beginnen. Ik heb het gered maar het laatste gedeelte was helemaal bewogen. Volgens hen was het groorste gedeelte van de plaatjes wel gelukt. Dat hopen we dan maar. Ik ga er in ieder geval nooit meer in! Vond het echt vreselijk! Had ook niet geacht dat ik het zo erg had. Kom je dus echt pas achter als je er in ligt! Over 10 dagen de uitslag. Hopen dat het gelukt is.

Het MRI onderzoek van mijn oren is gelukkig meegevallen. Het medisch personeel was erg behulpzaam en aardig. Ik had zelf de gele herriestoppers in en met een koptelefoon (zonder muziek) van het ziekenhuis was het geluid goed te verdragen, ik schrok soms wel even als het geluid weer begon na een stilte. Er was een soort toeter/alarm geluid in het begin, daarna een hele tijd een dreunend geluid. Ik mocht overigens gewoon slikken. Ik mocht alleen een t-shirt, een onderbroek en sokken aanhouden, alle sieraden / haarspelden af en geen make-up.

Voordat ik in de MRI werd geschoven (met 'helmpje' rond het hoofd) heb ik mijn ogen dicht gedaan op advies van de medewerker en de hele tijd dicht gehouden totdat ik er weer uit werd gehaald. Absoluut geen last gehad van claustrofobie daardoor. Je ligt comfortabel in goede steunen voor je hoofd en je benen. Bij thuiskomst kreeg ik wel wat hoofdpijn maar dat was volgens mij van de spanningen voor het onderzoek die loskwamen. Kortom, het viel allemaal mee en als het moet, zou ik met een gerust hart weer gaan. Nu nog wachten op de uitslag over twee weken. Succes voor iedereen die nog een MRI scan moet ondergaan en sterkte voor degenen die wel een vervelende ervaring met de MRI hebben gehad.

Binnenkort heb ik een MRI-scan voor mijn rechteroor omdat ik een jaar lang last heb van continu een hoge fluittoon in mijn oor. Ik ben dit jaar ook geopereerd aan een chronische kaakholte ontsteking waarbij de neusruimte vergroot is (ik bleek ook extra ' kamers' te hebben in de kaakholte). Dit heeft helaas niet geholpen voor het wegggaan van de fluittoon. Mijn gehoor zelf is heel goed (als 42-jarige hoor ik 'als een gezonde 18-jarige' volgens meerdere testen.); ik kan echter slecht tegen harde geluiden zoals popconcerten e.d..
Als ik dit artikel lees ben ik bang dat mijn gehoorproblemen door het harde geluid van de MRI kunnen gaan verergeren. Welke gehoorbescherming moet ik gebruiken om niets te horen en kan dat wel als juist mijn oren worden onderzocht ?

@ Martim: Ik zie dat u mijn reactie nogal persoonlijk opvat. Met mijn reactie heb ik geenszins geprobeerd uw angst te bagatelliseren. Ik onderken zeker dat het maken van een MRI scanner problematisch kan zijn voor mensen met claustrofobie. Verder heb ik ook niet ontkend dat een MRI scan flink veel geluid produceert. Ik wens u alle goeds toe en hoop dat u nog eens de moeite wilt nemen om mijn reactie te lezen.

Ze zouden de Hulshofjes en andere laboranten moeten vastbinden op de brancard, de alarmknop onklaar moeten maken, het dekselse pannenconcert op volle toeren moeten zetten, en dan 3 weken op vakantie moeten gaan terwijl de patient alleen achterblijft. Hulshof heeft blijkbaar weinig tot geen kaas gegeten van psychologie, blijkens het bagatelliseren van ernstige klachten. Dat de gezondheidszorg vaak schandelijk opereert kunnen we lezen in de jaarlijkse AD ziekenhuis ranking, of nog recenter bij de beoordeling van de Nederlandse opticiens (AD vandaag)waarvan meer dan een kwart je scheel laat kijken. Alsof in Hulshof's termen de wetenschap een vrijgeleide is om gezond verstand van een fobicus te negeren.

Om van claustrofobie af te komen heb ik ooit een maandenlange training ondergaan bij de RUG Groningen, en dat is wat anders dan alleen een geruststellend woordje van een minimaal opgeleide man als Hulshof. De tunnel van een Boeing 747 is nog wel wat ruimer dan zo'n MRI sigaar van 60 cm doorsnee. Als je fobisch bent: ga niet in zo'n gesloten MRI-scan! Ga naar Duitsland of Mill in Brabant (open MRI scan), en bespreek het met een bekwame therapeut in alle rust. Je huisarts weet er meer van.

Complimenten voor het degelijk artikel en een blamage voor de z.g. deskundigen, bah.

- Het gaat hier alleen om ferromagnetisch materiaal (ijzer enzo)!

De meeste chirurgische materialen zoals vaatclips, protheses etc. die in Nederland zijn ingebracht zijn van titanium of van andere niet-magnetische materialen gemaakt. Dit levert geen gevaar op in een MRI scanner! (het kan hoogstens het beeld slechter maken) Een patient die voor een scan komt zal vantevoren gescreend worden op aanwezigheid van metalen voorwerpen.

- Wanneer er een onderzoek wordt aangevraagd voor een patient (of het nu gaat om een CT, MRI of gewoon een rontgenfoto) zal er altijd een afweging gemaakt worden. Wegen de voordelen (het vinden van de ziekte/afwijking) van het onderzoek op tegen de eventuele nadelen. Artsen en laboranten hebben een lange opleiding gehad waarin veel aandacht besteed wordt aan veiligheid tijdens de onderzoeken.

- Wetenschappelijk? Ik weet verder niet wat voor site dit precies is. Maar aan de URL te zien heeft het iets met wetenschap te maken. Helaas is er weinig wetenschappelijks aan dit artikel. Het enige wat ik zie is bangmakerij. U doet een heleboel uitspraken die een heleboel mensen bang maakt. Het is goed dat u kritisch kijkt naar het MRI gebeuren. Daar keur ik dit artikel niet op af! Wel moet u dingen die sporadisch gebeuren niet presenteren alsof het dagelijkse praktijk is. De meeste laboranten en artsen zijn gemotiveerd in hun vak en zullen er alles aan doen om het onderzoek zo goed mogelijk te laten verlopen. Wanneer u dit artikel leest en bang bent geworden kunt u misschien meer onderzoek doen voor uzelf en laat u niet leiden door dit ene artikel!

Ik doe zelf de opleiding Medische Beeldvorming en Radio Therapeutische Technieken. Dit is een vierjarige opleiding waarin laboranten wordt geleerd hoe er zo goed en veilig mogelijk afbeeldingen gemaakt kunnen worden.

Met vriendelijke groet, Peter Hulshof

Met verbijstering zojuist gelezen dat ik toch niet de enige ben met klachten na een MRI-scan van mijn hoofd. Hartelijk dank voor alle reacties. Tot op heden vindt mijn huisarts mij psychisch gestoord en alle bezochte artsen doen of ze niets weten van de mogelijke gevolgen voor het welbevinden zoals duizeigheid en evenwichtstoornis. Toevallig hoorde ik gisteren dat de neuroloog aan de huisarts schreef dat ik geen MRI meer wil omdat ik claustrofobisch zou zijn, daar is geen sprake van. Vond het zelfs wel leuk in die tunnel met achtbaanschokken en oorlogsgeluid. Nu zullen anderen mij wel gestoord vinden maar ik neem het artsen kwalijk dat ze de patiënt na zo'n nare ervaring in het ongewisse laten en net doen of zoiets niet kan voorkomen. Met vriendelijke groet, A. de Wolf.

Wat ik als meest ellendig heb ervaren na een MRI scan is dat geen enkele arts iets zegt te weten van de mogelijke effecten op de hersenen na zo'n scan. Bij toeval hoorde ik van mijn huisarts dat de neuroloog schreef dat ik geen MRI meer wil omdat ik claustrofobisch zou zijn maar ik ben al maanden duizelig en dat kan niet meer van het CVA komen. Ronduit walgelijk dat artsen zo met hun patiénten omgaan want ik kan me niet voorstellen dat ze hier werkelijk niets van weten. Dit gedrag maakt patiënten nog machtelozer dan ze al zijn.

Is het mogelijk een MRI te maken bij iemand bij wie een portocat is ingebracht?

Wat is het doel van dit artikel?
Alle medische onderzoeken zijn gevaarlijk als er geen juiste voorzorgmaatregelen getroffen worden.
MRI is in vergelijking met andere onderzoeken veilig te noemen.

Er zijn tegenwoordig ook open MRI scanners, waarbij er geen sprake is van een tunnel.

Ik was erg gespannen voordat ik vanochtend een MRI-scan van mijn hoofd moest laten maken. Grotendeels omdat ik claustrofobisch ben. Hiervoor ben ik ook bij een angsttandarts (ik kan niet lang stilliggen/me overgeven). Ik moet zeggen, het was een beproeving, maar ik heb het doorstaan! Van te voren heb ik bach druppels genomen(rustgevende bloesemdrupppels). en had een rustgevende cd meegenomen, maar die was grotendeels niet te horen omdat het een hels kabaal maakt. DE grootste moeite had ik dus met het stilliggen zo'n 40 minuten. Ik voelde mijn nek verkrampen en moest me heel erg concentreren om naar mijn buik te ademen. Ik ben 2 keer gaan hyperventileren, maar heb het onder controle gekregen. Ik dacht steeds als ik het niet volhoud moet het nog een keer, hou vol, hou vol. Je moet echt oop jezelf inpraten, dat er niks kan gebeuren, en dat je in een ziekenhuis bent waar mensen voor je zorgen. Op het moment dat ik ging hyperventileren heb ik aan mijn bevalling gedacht, dat ik dat ook heb volbracht en dat dit daarmee vergeleken niks voorstelt. Valium heb ik niet genomen, dat heb ik een keer geprobeerd nbij de tandarts, maar dat hielp niet, je moet een knop in je hoofd omzetten. (het helpt bij een ander misschien wel). Pas toen ik klaar was kwam de spanning los en heb ik even gehuild. Op de gang ben ik heel goed opgevangen door een ziekenhuismedewerker, ik kreeg koffie en ze ging even bij me zitten tot ik rustig was. Overigens ben ik heel goed ingelicht van te voren. Ik had al informatie mee naar huis gekregen over alle voorzorgsmaatregelingen, zo had ik een katoenen traingspak aangetrokken, zonder metalen ritsen enzo. En werd vlak van te voren hierover nog op gecheckt. Door de intercom vroegen ze steeds gaat het nog goed? Ik had een alarmbelletje in mijn hand waar ik 2x op moest drukken indien nodig (dan zouden ze me er onmiddelijk uit laten.
Al met al heb ik het dus goed doorstaan, ik vond het moeilijk, maar ben blij dat het is gelukt! (nu alleen nog even de uitslag afwachten, ahum)

Gisteren voor de 2e maal poging gedaan om de MRI te ondergaan. Vorige keer hield ik het precies 7 minuten uit. Nu mocht ik naar een zogenaamde Open MRI. Nou open is het niet als je een MRI van de hersenen moet ondergaan. Volslagen in paniek, zelfs met kalmeringspilletje, eigen muziek en man naast me die me hand vasthield. Ik heb mezelf beloofd om dit niet meer te doen, niet eerder als dat men een apparaat uitvind waarbij ik danwel zittend met een soort helm op, danwel liggend in een apparaat kom met vrij uitzicht! Als je echt claustrofobisch bent is het gewoon niet te doen! Daar kom je pas achter als je er ligt!

Ik moet volgende week een MRI scan ondergaan om uit te sluiten dat er metastasen aanwezig zouden kunnen zijn. Dit n.a.v bortkanker 5 jaar geleden. Omdat er klachten zijn van duizeligheid en om uit te sluiten dat er iets naars gevonden zou kunnen worden vind dit onderzoek plaats. Maar ik ben voor het eesrt in mijn leven bang, bang omdat ik na 6 weken bestraling van de borst nog dagelijks erg gevoelig ben voor straling. Als ik voor mijn pc zit, voor de oven en de magnetron, bij kassa's in de buurt kom in warenhuizen of supermarkten. Ik ben bang dat tijdens het scannen mijn hersens een opdonder krijgen en tevenens mijn gehoorklachten, Meniere, Hyperacusie en Tinnitus zullen verergeren. Heeft iemand raad?

Is het niet mogelijk om mensen met b.v. lage rugklachten omgekeerd in de MRI te schuiven, zodat het hoofd buiten blijft, dan worden heel veel klachten (claustrofobie) voorkomen.

Ik ben 22 jarige studente neuropsychologie en heb gisteren een MRI ondergaan als 'gezond proefpersoon' voor onderzoeken. Ik ben dus als vergelijkingsmateriaal voor zieke mensen gescant. Ik moet zeggen dat ik totaal geen last van alle bovenstaande mogelijkheden heb gehad. Het geluid is hinderlijk, en de gemiddelde hoofdpijnpatient zal er even last van hebben. Ook waren mijn ogen wat trillerig, waarschijnlijk door de straling die op je losgelaten word. En ten leste is het even claustofibisch als je hoofd vastgesnoerd word in zon helmpje en je naar binnen geschoven word. Toch ben ik van mening dat als het uit te houden is voor iemand die gezond is, het zeker te doen moet zijn voor iemand die he nodig heeft in belang van zijn ziekte/aandoening. Natuurlijk wil ik niet de evt klachten van de mensen hieronder bagatelliseren, maar ik wil wel aangeven dat dit zeldzame zaken zijn en dat lang niet iedereen het ervaart als onprettig. Ik heb expres deelgenomen aan dit onderzoek omdat ik later als arts wil weten waar ik over praat met mijn patienten. Ik vind het belangrijk praktijkervaring te hebben met verschillende (neuro)psychologische testen, en ik mag wel zeggen dat dit zeker niet de naarste ervaring is geweest. Mvg wendy

Ik heb gisteren weer een mri scan van mijn hersenen gehad en wederom was het PIJNLIJK!!! De eerste keer werd mij duidelijk gemaakt dat dat niet mogelijk was en ik ging ervan uit dat ik paniek had gehad. Gister voelde ik hetzelfde branden weer in mijn hoofd en voornamelijk als het lawaai weer begon. Ik heb dit gevoel nooit eerder ervaren en toen ik klaar was, was het branden ook meteen over. Ik moet wel zeggen dat ik heeeel vriendelijk en begripvol werd geholpen en dat zij er voor gezorgd hebben dat ik wel volhield. Ik zoek op het internet of het mogelijk is, dat het te onderzoeken gebied, branderig kan gaan aanvoelen, maar tot op heden nog niets gevonden. Het werd niet heet, maar een vreselijk brandend gevoel, heeft iemand daar ooit iets van gehoord?

Een tijd terug heb ik een mri scan gehad. Niks aan de hand, maar ineens werd de machine superheet en kwam er een brandend gevoel op mijn rechterbeen. Nu heb ik een litteken vanwege brandwond met mri scan.

Ik heb vandaag een MRI-scan gehad en doe het nooit meer! Dit was echt het ergste wat ik ooit heb meegemaakt. Het was net of ik de vloeistof in mijn hoofd naar linksboven voelde glijden. Ik werd helemaal niet goed en dacht dat ik het bewustzijn verloor. Ik heb wel 10 keer in de alarmbel geknepen maar niemand reageerde. Het gevoel alsof je op zijn kop in de achtbaan zit en dan twintig minuten lang. Na afloop ben ik nog zeker een uur duizelig geweest en had ik het gevoel alsof mijn armen en benen trilden alsof ik te weinig had gegeten. Ik hen overigens ook nog last van mijn rechteroog. Bovendien was er alleen gezegd dat ik geen mascara op mocht hebben. Ik had wel vloeibare eyeliner op.
Ik doe het echt nooit meer!!!

Veel (technische) informatie is achterhaald of klopt simpel niet.
Inmidels bestaan er bijvoorbeeld MRI compatible pace makers!

De risico's en (mogelijk ook eigen) ervaring zijn sterk overdreven.
De indruk wordt gewekt, dat radiologisch artsen en laboranten geen kennis en ervaring hebben met bijvoorbeeld claustrofobische patienten of patienten met reeds bestaande gehoorsproblemen.

Met de juiste ondersteuning, kunnen zelfs mensen met bijvoorbeeld een oorlogstrauma dit onderzoek doorstaan.
Alle scanners en onderzoeken moeten voldoen aan strenge eisen m.b.t. veiligheid van patient en omstander.
Leveranciers spelen hier zelf een belangrijke rol bij.

De potentiele gevaren van MRI zijn (voor diegene die ermee werken) allang bekend. In de praktijk zijn strikte protocollen, die gevolgt worden om gevaar voor patient EN OMSTANDER te voorkomen. Door deze werkwijze zijn veel bovengenoemde voorbeelden GEEN realistische praktijksituaties!!!
Jammer dat deze onrust wordt gezaaid! Onterecht!

Ik ben radiologisch laborant in Den Haag. Wij bieden claustrofobische patienten de optie geheel vrijblijvend te komen kijken naar het systeem en eventueel "proef" te liggen. Zonder overdrijven zijn bij mij het afgelopen jaar ( 2007) 4 mensen de MRI NIET ingegaan. Alle andere claustrofobische mensen hebben het onderzoek uiteindelijk prima doorstaan.

Eindelijk eens iemand die wijst op de gevaren van MRI. Dit ben ik nog niet eerder tegengekomen op internet!
Prima geschreven, mijn complimenten!

Heb allergische reactie gehad op de contraststof, gandolinium. O.a. ademhalingsmoeilijkheden, braakneigingen en fel jeukende rode papels op gans mijn lichaam. Terwijl ik dit artikel las, dacht ik aan de kwikvullingen van mijn tanden; toch ook een metaal,niet? Een paar jaar voordien heb ik poetswerk verricht in een onderzoeksruimte van de Universitaire Instelling Antwerpen. Ik heb wekelijks een groot grijs koepelvormig object afgestoft. Ongeveer 3m diameter, een halve in een lager gedeelte van de vloer geplaatst en sterk magnetisch-ik kon er mer moeite mijn poetsgerief vanaf krijgen. De aanwezige prof. toen heeft mij er wel op geattendeerd dat ik geen horloge mocht aandoen en zeker geen pacemakerpatient mocht zijn. Het gaat sinds enkele jaren slecht met mijn gezondheid. Mijn bloedonderzoek scoort slecht op nucleaire immuniteit. Zien jullie misschien een verband?